Rysunek Richelieu

RICHELIEU

Od oblężenia La Rochelle po pola bitew wojny trzydziestoletniej, kardynał Richelieu wyróżnia się jako jeden z wielkich architektów francuskiej potęgi. Jako główny minister Ludwika XIII rozumiał, że władza królestwa musi zostać wzmocniona zarówno wewnątrz Francji, jak i poza jej granicami: poprzez ograniczenie sił rywalizujących z państwem, przełamanie habsburskiego okrążenia oraz trwałe umieszczenie Francji w centrum europejskich spraw.

Richelieu rządził według nowej zasady: raison d'État, czyli nadrzędności interesów państwa. W Europie rozdartej przez dynastyczne rywalizacje i konflikty religijne stawiał interesy królestwa ponad solidarności wyznaniowe. Katolik i kardynał, nie wahał się wspierać protestanckich przeciwników Domu Austrii, gdy wymagała tego równowaga sił i bezpieczeństwo Francji.

Ta pragmatyczna polityka, oparta na interesie narodowym, sztuce sojuszy i odrzuceniu jakiejkolwiek hegemonii kontynentalnej, zapowiadała zasady nowoczesnej dyplomacji. W Dyplomacji Henry Kissinger przedstawia Francję Richelieu jako wprowadzającą nowoczesne podejście do stosunków międzynarodowych, skoncentrowane na państwie narodowym i kierowane interesem narodowym.

Człowiek z żelaza, budowniczy instytucji, strateg i wizjoner, Richelieu pomógł uczynić Francję jedną z czołowych potęg Europy. Państwo francuskie — jego władza, administracja i pozycja wśród narodów — zawdzięcza fundamentalną część swojej budowy temu niezwykłemu mężowi stanu.